banner
Oranje veters

Vandaag moest het Nederlands Elftal voor de tweede keer spelen op het EK2020 (of is het toch het EK2021?).
   Op de middelbare school wisselde ik de schoenveters van mijn sneakers tijdens een EK of WK altijd voor oranje veters. In 1990 voor het eerst. Waarschijnlijk had mijn moeder die veters ergens gratis gekregen bij de aankoop van vijf pakken melk, acht blikken soep of twintig rollen drop.
   In elk geval konden die veters er na de tweede ronde - het verlies tegen Duitsland met het beroemde spuug-incident tussen Rudi Völler en Frank Rijkaard - weer uit mijn schoenen en werden ze vervangen door spierwitte.
   Sindsdien verving ik elke andere zomer mijn veters voor een paar weken voor oranje veters. In 1992, toen Nederland in de halve finale van Denemarken verloor op strafschoppen, en ook in 1994, toen Nederland verloor van Brazilië in de kwartfinale. Daarna braken de veters, want ik geloof niet dat ik ze als student ooit in mijn schoenen heb gestoken.
   Nu liggen mijn oranje t-shirt, sjaal en pet nog in de kast. Wie weet trek ik ze aan, als Oranje de volgende ronde haalt en ik misschien in het café naar de wedstrijd ga kijken.

17 juni 2021, Steven Verhelst
Jonge honden en grijze duiven

Het was mij niet opgevallen toen ik me liet vaccineren - misschien omdat ik zat te wachten naast het vak met mensen die met het Pfizer vaccin waren geprikt.
   Mijn vrouw zag het wel: zij was een paar dagen later aan de beurt - ook voor een vaccinatie met Moderna. In de wachtruimte naast haar zaten voornamelijk grijze duiven, bejaarden, terwijl in de wachtruimte waar zij zat, voornamelijk jonge honden zaten. Het verschil was Astra-Zeneca versus Moderna.
   Zelf vind ik dat er te veel aandacht is voor de zeldzame bijwerkingen van de verschillende vaccins. De kans is waarschijnlijk groter om dood te gaan door in een auto te stappen dan door je te laten vaccineren voor covid19. Maar daar denken de domme ganzen, die zich niet willen laten vaccineren, niet aan. Wees liever een jonge hond, of een grijze duif.

14 juni 2021, Steven Verhelst
Vaccin

wachten

Ik was ongeveer een half uur met de fiets onderweg van mijn huis naar het corona vaccinatiecentrum van Leuven, even buiten de stad tegen Bierbeek aan. Een tunnel onder een autoweg was wegens werkzaamheden ontoegankelijk, dus moest ik een kilometer of twee omfietsen.
   Voor de vaccinatie maakte het geen verschil. In tegenstelling tot mijn verwachtingen - gevoed door mijn ervaringen met Belgische overheidsinstanties - ging het hele proces in het vaccinatiecentrum uitermate efficiënt. Nog geen drie minuten nadat ik het gebouw was binnengekomen, was mijn identiteitskaart en vaccinatie QR-code al gecontroleerd, was ik via een rode lijn op de grond naar een wachtruimte gelopen en werd ik via een monitor naar binnen geroepen in een hokje met verpleegster. Na een korte uitleg aarzelde ze niet lang met het naar binnen voeren van de injectienaald in mijn linkerbovenarm. Ze raadde me aan het plekje kort met mijn vinger te masseren, terwijl zij een klein pleistertje haalde.
   Na de injectie werd ik terug in de Brabanthal gestuurd, nog steeds de rode lijn volgend, tot een ruimte met stoelen waar je een kwartier diende te wachten alvorens je naar huis mocht gaan. Dat om acute neveneffecten te kunnen behandelen.
   Het was kwart over twaalf toen ik buiten stond. Lunchtijd. Ik stapte op mijn fiets en stopte bij een frituur op weg naar huis, voor een kleine friet, een kroket en een 'ragouzi' - een soort kroket gevuld met ragout. Ik verbrandde mijn mond aan een frietje en vroeg me af of ik dat zou moeten melden als neveneffect.

11 juni 2021, Steven Verhelst
Hardlopen

Vanaf mijn twaalfde jaar loop ik al hard.
   Ik ben begonnen met de Lenteloop in Schiedam. Een wedstrijd voor de jeugd over 1 kilometer. Ter voorbereiding liep ik twee weken lang elke avond 1 km hard.
   Toen ik vijf- of zesentwintig was, liep ik mijn eerste 10 km wedstrijd. Dat was in Leiden, tijdens de Leiden marathon. Ook later heb ik die afstand nog vaker gelopen in wedstrijdverband. Niet in Californië, maar wel in Duitsland, waar ik jaarlijks de Freisinger Volksfestlauf liep - een hardloopwedstrijd voorafgaand aan het lokale bierfestival.
   Mijn snelste tijd op de 10 km liep ik op de Freisinger Volksfestlauf, in 2012. Door liefdesverdriet was ik tot onder de 62 kilo afgevallen. Misschien dat ik daarom zo snel vooruit vloog.
   Hier in Leuven wist ik mijn beste tijd in 2018 tot een halve minuut te benaderen, en dit jaar heb ik mijn zinnen gezet om mijn persoonlijke record op de 10 km ook daadwerkelijk te verbreken. Ik doe hersteltrainingen, intervaltrainingen, duurlopen, en vandaag liep ik tijdens een trainingstestje van 10 km zomaar tot binnen de minuut van mijn beste tijd.
   Eind deze maand is er een 10 km wedstrijd niet ver van mijn woonplaats - want de coronamaatregelen laten langzamerhand meer toe. Er is dus hoop op betere tijden!

7 juni 2021, Steven Verhelst

De fiets, de fiets en verder niets

Op 3 juni is het internationale wereldfietsdag. Dat lijkt me een pleonasme, maar beter een fietsdag dan helemaal geen fietsdag.
   De Verenigde Naties heeft deze dag in 2018 in het leven geroepen, omdat de fiets uiteraard een gezonde en milieuvriendelijke manier van verplaatsing is. En in steden als Leuven en Leiden, waar ik allebei gewoond heb, ben je met de fiets vaak sneller ergens dan met de auto.
   De eerste fiets stamt uit 1817, en was eigenljk een loopfiets, want er was geen mechanisme om de wielen te laten bewegen door een trappende beweging. Dat kwam pas veel later. Eerst waren er fietsen met van die grote wielen, en pas in 1885 werd de 'veiligheidswieler' uitgevonden - eigenlijk de fiets zoals we die nu kennen. In 1890 kon die ook geleverd worden met opblaasbare rubberen banden.
   Eigenlijk verbazend dat in 1903 al de eerste Tour de France gereden werd.
   In 1988 en 1989 is misschien de basis gelegd voor mijn wielergekte, toen Steven Rooks en Gert-Jan Theunisse hun hoogtijdagen beleefden.
   De fiets, de fiets en verder niets - zo heet de biografie van Theunisse. Een paar keer heb ik dat boek al gelezen, en wie weet herlees ik hem deze zomer wel weer eens.
   Wielrennen is helaas vaak omgeven door een aura van doping, al geloof ik dat het tegenwoordig minder is dan vroeger. Er zijn veel controles, ook buiten de koersen om, en er is door ontwikkelingen in de analytische chemie steeds meer op te sporen.
   Het wereldkampioenschap wielrennen vindt later dit jaar in Leuven plaats - en ik zal daar uiteraard als toeschouwer van de partij zijn...

3 juni 2021, Steven Verhelst

Eugenol

eugenolTijdens mijn studie chemie aan de Universiteit Leiden hadden we twee grote practica. Het propedeutisch chemisch practicum (PCP) in het eerste jaar, dat bestond uit zes verschillende onderdelen van elk zes volle dagen, en het doctoraal basis practicum (DBP) in het tweede jaar. Het dbp duurde vier keer negen volle dagen.
   Tijdens het onderdeel organische chemie van het DBP moest je meerdere experimenten uit een bepaalde lijst kiezen. Er stond ook een reactie in met eugenol.
   Eugenol is een geurstof die voorkomt in verschillende kruiden en specerijen. Ik heb het experiment zelf niet uitgevoerd, maar een aantal van mijn mede-studenten wel. Zij moesten het geloof ik isoleren uit kruidnagel via stoomdestillatie en vervolgens alkyleren op de phenol groep. Of misschien werd het omgezet naar vanilline, de belangrijkste geurstof in vanille, want daarvoor is eugenol een mogelijke uitgangsstof.
   In elk geval rook de hele labzaal van het practicumgebouw naar eugenol.
   Nog steeds ruik ik eugenol hier en daar.
   Vanmiddag liep ik in mijn tuin en zag een venkelplantje in het kruidenbed staan. Ik wreef een paar sprietjes tussen mijn vingers en rook.
   Het rook naar die practicumzaal tijdens het DBP.

1 juni 2021, Steven Verhelst


Steven leest:
Oek de Jong - Zwarte schuur

Steven luistert:
Monster Magnet  - 4-way diablo

Steven kijkt:
Better call Saul - Season 5, episode 6

Nieuws


Een nieuwe column. Over een fietstocht met Marcel Maassen langs vier bierbrouwerijen rond Leuven

 Een column. Over een lezing van schrijver Chuck Palahniuk

Archief




www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden