banner
Doerian
doerian
Ik had al vaker gehoord over de Doerian. Een stuk fruit dat zo stinkt dat het in Azië verboden is om publiekelijk te eten.
   Misschien is het overdreven, dacht ik
   Ik kende mensen die de geur van een rijpe Camembert niet uit konden staan.
   Epoisses - OK, dat kon ik begrijpen.
   Een Chinese medewerker van mijn laboratorium had Doerian-snoepjes meegenomen. Er was 1,8% doerian in verwerkt.
   Elk snoepje zat afzonderlijk in aluminium ingepakt - dat had me misschien moeten waarschuwen. Maar ik nam er toch eentje. Wat kan het voor kwaad? dacht ik. Ooit had ik ook rauwe kwal gegeten.
   Het Doeriansnoepje smaakte naar beta-mercaptoethanol met een vleugje boterzuur. Mijn chemische kennissen zullen wel weten wat ik bedoel. Ik spuugde het door mijn venster naar buiten - om niet de rest van de week met de stank in mijn buro te zitten.
   Waarschijnlijk is het een smaak waaraan je moet wennen, zoals bier of spruiten. Maar ik weet niet hoe lang het zal duren tot ik van 1,8% klaargestoomd ben voor het eten van een echte doerian.

10 februari 2017, Steven Verhelst

Escape

Trix

Afgelopen weekend was ik met een vijftal oud-studiegenoten terug in Leiden - de stad waar we gestudeerd hebben. We bezochten een escaperoom en daarna het skelet van de T-Rex in het Pesthuis.
   Ik had er via De Wereld Draait Door al over gehoord, van Freek Vonk, de overenthousiaste bioloog. Maar eenmaal in het Pesthuis, raakten wij ook enthousiast in gesprek met een van de medewerksters. We luisterden aandachtig naar haar verhalen, niet omdat ze een studente met lekker stevige tietjes was, maar omdat ze vertelde over het wel en wee van de tyrannosaurus rex en hoe hard haar bestaan moest zijn geweest.
   'Denk jij daar nog aan, als je vanavond op een harde pik zit?' dacht ik.
   Later die avond vluchtte ik weg van het gezelschap, langs de grachten, op zoek naar een studentenkroeg waar ik weer twintig jaar kon zijn.

5 februari 2017, Steven Verhelst

Voorlichting

Vorige week ging ik met mijn vrouw naar een voorlichting over de geboorte in het ziekenhuis. We zaten er allebei met krommende tenen.
   Met knarsende tanden.
   Met opgetrokken wenkbrauwen.
   Er werd verteld over adrenaline, oxytocine, endorfine... De enige nieuwe informatie die we kregen, was dat er een bubbelbad in de geboortekamer was.
   Mijn vrouw houdt niet van bubbelbaden, maar misschien neem ik mijn zwembroek mee als de weeën eenmaal beginnen en we naar het ziekenhuis moeten.

2 februari 2017, Steven Verhelst


Steven leest:
Chuck Palahniuk - Make something up

Steven luistert:
Raggende Manne -
   Het rottigste van de Raggende Manne
 
Steven kijkt:
Breaking Bad - Season 5, episode 1

Nieuws


Een nieuwe column, over vallen met de fiets.

Een column. Onder de noemer Literaire reizen bezocht ik de Brecherspitz, die een rol speelt in De geschiedenis van mijn kaalheid van Marek van der Jagt.

Archief


www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden