banner
Wetenschappelijke discriminatie

Ik heb al vaker geschreven over het onderwerp 'vrouwen in de wetenschap' - zowel hier alsook in de Volkskrant, twee jaar terug.
   De TU Eindhoven komt met het plan om de komende anderhalf jaar alle vacatures voor wetenschappelijk personeel alleen te openen voor vrouwelijke sollicitanten.
   Ik erken dat er - vooral aan technische universiteiten - een gebrek is aan vrouwelijke professoren.
   In de natuurwetenschappen is er in de poule van studenten en promovendi al jarenlang een evenwicht tussen man en vrouw, die zich ook langzaamaan begint door te zetten in de nieuw aangestelde professoren. Maar het duurt even voordat dat effect zichtbaar wordt, want gemiddeld zit er zo'n zeventien jaar tussen promoveren en het bekleden van een leerstoel als hoogleraar. De 'lekkende pijplijn' zoals dat genoemd wordt, is al jaren gedicht.
   Bij de technische universiteiten ligt dat misschien nog iets anders. Maar door alleen vrouwelijke sollicitanten toe te laten, maakt de TU Eindhoven zich niet alleen schuldig aan sekse-discriminatie, maar laten ze ook talent liggen. En dat is slecht voor de wetenschap.
 (Hoe zullen transgenders trouwens worden behandeld tijdens een sollicitatie? vroeg ik me opeens af - maar dit terzijde).
   Er zou meer gedaan moeten worden om de universiteiten niet alleen vrouwvriendelijker, maar vooral mensvriendelijker te maken. Meer onderzoeksgeld, meer ondersteuning voor families (zowel voor moeder als vader), meer tijd voor sabbatsjaren.  Misschien moet ik maar eens in een adviesorgaan voor Nederlandse universiteiten plaatsnemen...

18 juni, Steven Verhelst
Pasjesweemoed

pasjes

In een oud pepermuntdoosje vond ik een groot aantal oude pasjes. Pasjes van Amerikaanse supermarkten, oude simkaarten, verlopen kortingskaarten van de Duitse spoorwegen, oude creditcards, een lidmaatschap van een videotheek in Californië, en een pasje van de Palo Alto Library (het onderwerp van de allereerste blog op deze site).
   Ik had ze bewaard, deels uit vergeetachtigheid, deels uit weemoed. Deze pasjes openden de toegangsdeur tot mijn geheugen en lieten het heden voor even verdwijnen.
   Nu knipte ik ze door, want wie te veel bewaart, heeft geen plek voor nostalgie uit het nu.

16 juni, Steven Verhelst
Sjakossen smijten

Ik moest naar Antwerpen voor een bezoek aan de hogeschool aldaar. Op de terugweg raakte ik in de trein in gesprek met twee meisjes: een van vier en een van vijf jaar oud. Ze keken over de leuning van hun stoel heen en zeiden: "Hallo!"
   Ze vroegen: "Wat ben jij aan het lezen?"
   Ik vertelde hun dat ik een artikel over protease inhibitoren aan het beoordelen was, maar daar hadden ze geen boodschap aan.
   "Wij zijn geen zusjes, hoor," zei het ene meisje.
   "Maar dan wel beste vriendinnen, zeker."
   Ze proestten het uit. "Ja."
   "Dit is mijn sjakosje," zei het andere meisje, en ze liet een klein handtasje zien.
   Ik had dat Vlaamse woord pas geleerd. Sjakos.
   Dit weekend was het allereerste WK sjakossen smijten in Zelzate. Oftewel: wie het verste een handtas kan gooien. Het vond plaats als eerbetoon aan de in Vlaanderen beroemde zanger (en handtassenverkoper) Eddy Wally, die in 2016 overleed.
   Het meisje zei: "Ik heb thuis veel sjakosjes. Daar kan ik er best eentje van wegsmijten."
   Toen kwam de conducteur en mochten ze zijn pet opzetten en helpen met kaartjes knippen. Het WK sjakossen smijten was alweer vergeten, en de protease inhibitor waarschijnljk ook.

11 juni, Steven Verhelst
Ananas en protease

ananas

Op zaterdag ging ik naar de "Kruidtuin" in Leuven: de botanische tuin van de Katholieke Universiteit Leuven. In de tropische kas zag ik een ananasplant.
   De ananas behoort tot de bromeliafamilie. Wat dat precies betekent, weet ik niet, want ik ben geen botanicus.
   Wel weet ik dat het enzym bromelain voorkomt in de ananas. Het is een protease dat eiwitten in stukken knipt en kan bijvoorbeeld gebruikt worden om vlees malser te maken. Het is verwant aan het enzym papain uit papaya. Dat weet ik dan weer. Maar ik ben ook een chemisch bioloog met als specialisatie proteases. Zo zie je nog eens interessante dingen, zelfs als je in een botanische tuin bent.

9 juni, Steven Verhelst
Cactus in bloei

cactus

Met mijn lidcactus ging het al een tijdje niet zo goed. Misschien omdat ik hem een halfjaar lang genegeerd had en geen water had gegeven. Verschillende delen waren verdroogd en braken af.
   SInds kort staat hij bij ons op het toilet. Af en toe schud ik, na het handen wassen, de druppels boven de plant af, zodat hij kleine beetjes water krijgt.
   Nu staat hij weer in bloei, ondanks de giftige dampen die er regelmatig opstijgen uit de toiletpot. Of zou dit de cactus juist terug doen denken aan de extremen uit de woestijn?

3 juni, Steven Verhelst

Steven leest:
Ernest van der Kwast - De ijsmakers

Maarten 't Hart -
   Het woeden der gehele wereld

Steven luistert:
Monster Magnet  - God says no
 
Steven kijkt:
Game of Thrones - season 5, episode 6

Nieuws


Een column, over vallen met de fiets.


Archief




Archief 2018

www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden