banner
Vrouwen in de wetenschap

Deze woensdag, een dag na de Internationale Dag van Vrouwen in de Wetenschap, was er aan de KU Leuven een kort symposium met de titel "Women in Science".
   Het gaat in discussies over vrouwen in de wetenschap vaak over nummers, over lekkende pijplijnen, over glazen plafonds. Maar vorig jaar liet ik in een stuk in de Volkskrant al zien dat dit op een misverstand berust, een rekenfout - later bevestigd door het Rathenau instituut.
   Dit symposium ging meer over kwalitatieve perceptie van vrouwen in de wetenschap en de onbewuste vooroordelen die er heersen in de hoofden van mensen.
   Een van de spreeksters pleitte ervoor dat vergaderingen op tijden worden gehouden die niet te laat in de middag zijn, "want vrouwen moeten hun kinderen uit de opvang halen."
   Hoewel het om een vrouwelijke professor ging, was dat uiteraard een vrij seksistische opmerking, want ook mannen halen hun kinderen uit de opvang.
   Ik pleit vooral voor een mensvriendelijke universiteit - dat komt iedereen ten goede.

13 februari, Steven Verhelst
Stank

Een deel van Nederland kreeg deze dagen te maken met stankoverlast, door een lek in een tank waar  een smeermiddel in zat. De naam Petrolad, die  in de media gegeven werd, zei mij weinig. Ik ken de chemische structuur niet en kan daarom ook weinig zeggen over de toxiciteit. Ik vermoed dat het om een zwavelverbinding gaat - want die veroorzaken over het algemeen flinke stank.
   Sommige chemici onder ons zullen zeggen dat selenium en vooral tellurium verbindingen nog meer stinken. Van een anorganisch chemicus uit Duitsland hoorde ik ooit dat er buiten een scheikunde gebouw ooit één druppeltje van een tellurium bevattend stofje was gemorst, waardoor de hele campus en het omliggende gebied moesten worden ontruimd. Gelulkkig werk ik niet met tellurium. Dan liever een lek in een tank met Petrolad.

9 februari, Steven Verhelst
Vaders en zonen

Mathieu van der Poel

Op het graf van de zoon van Goethe staat "zoon van Goethe" - geen voornaam.
   Daar moest ik aan denken toen Mathieu van der Poel vandaag zijn tweede WK titel bij het veldrijden won, nadat hij er die jaar lang naast had gegrepen. Wat dat laatste betreft, begon hij een beetje op zijn vader Adrie te lijken, die zes tweede plaatsen behaalde en altijd naast de wereldtitel leek te grijpen, totdat het in 1996 dan eindelijkl raak was.
   Bij Adrie van der Poel bleef het bij die ene titel. Nu overtreft  de zoon zijn vader - bij het veldrijden tenminste. Want vader Van der Poel won op de weg ook talloze wedstrijden, waaronder De Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik, de Amstel Gold Race, en twee etappes in de Tour de France.
   Ik hoop van harte dat Mathieu van der Poel zijn vader daarin ook overtreft. Dan gaan wij als wielerliefhebbers mooie jaren tegemoet.
   Zoons moeten hun vaders overtreffen. Soms krijgen zij betere kansen (zoals ik, die de mogelijkheid had te gaan studeren), of zijn zij daadwerkelijk meer getalenteerd. Maar wat staat je te doen als je een beroemde vader hebt? Aan drank en drugs raken , en uiteindelijk een naamloze dood sterven?

3 februari 2019, Steven Verhelst

Steven leest:
J. M. Coetzee - Waiting for the Barbarians

Bill Bryson - Made in America

Steven luistert:
Slipknot - Slipknot
 
Steven kijkt:
Escape from Alcatraz

Nieuws


Een column, over vallen met de fiets.


Archief




Archief 2018

www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden