Essen Hbf
Ik ga naar een symposium in Essen, Duitsland. In 2014 en 2015 heb ik
daar bijna 2 jaar gewoond. In een leuke uithoek van Essen. Nu verbleef
ik in een hotel dat letterlijk op het Hauptbahnhof is. Mijn hotelkamer
ziet uit over het spoor. Gelukkig is het op de achtste verdieping,
zodat ik van getril en gedreun van de treinen hopelijk geen last heb.
4 maart 2026,
Steven Verhelst
Vallen en opstaan
Een paar dagen geleden ben ik tijdens hardlopen gevallen. Het was nog
donker. Ik struikelde over een stoepje of over een losliggende
straattegel. Ik probeerde me met een paar lange stappen nog in
evenwicht te houden, maar ik merkte al dat dat niet meer zou lukken.
Korte tijd later smakte ik met knieën, handen, borst en kin op de
stenen van de stoep.
Heel even bleef ik halfverdoofd liggen.
Bij de bushalte stonden twee mensen, maar die bewogen zich niet.
Ik krabbelde op. Mijn linkerknie bloedde, mijn handen bloedden, en van mijn kin kwamen ook bloeddruppels.
Thuis maakte ik de wonden schoon en plakte er pleisters op.
Het was bijna 20 jaar geleden dat ik voor het laatst was gevallen met hardlopen.Toen woonde ik nog in Californië.
Sindsdien is er veel gebeurd. Vandaag ben ik ook al negen jaar vader. Ook dat gaat soms met vallen en opstaan.
Op de fiets naar het werk voelde ik gelukkig weinig van
mijn knie. Een paar dagen rust en dan weer trainen, nam ik mij voor.
Want een val belemmert mij niet om door te gaan. Met trainen. Met
leven.
1 maart 2026,
Steven Verhelst
