19
Vandaag is het 19 jaar geleden dat deze blogsite werd geopend. Van rare
observaties in de Verenigde Staten, Duitsland en België, tot
spannende, emotionele of saaie belevenissen. Meest saai waarschijnlijk,
want het lijkt wel alsof ik steeds minder meemaak al naar gelang ik
ouder word. Welliicht een voorbode van het grote niets dat mij later te
wachten staat.
14 juli 2026,
Steven Verhelst
Voeding
Ik ben tegen extreme diëten - zeker als ze beweren een ziekte te
kunnen bestrijden. Maar uiteraard ben ik wel voorstander van gezonde
voeding. Veel groente en fruit, weinig vet, weinig suiker, weinig
bewerkte producten, volkoren brood, weinig zout (want dat krijg je toch
wel binnen).
Als kind at ik elke dag hagelslag op brood, ik kreeg ook
een chocoladereep mee met mijn lunchpakket, en als ik thuiskwam van
school, haalde ik nog een Snickers of Mars uit de keuken.
Toch bleef ik mager omdat ik een paar keer per week ging
hardlopen, twee keer per week zwom en ook nog een paar keer tenniste.
Ik had geen elektrische fatbike, maar wandelde naar school, naar de
bibliotheek, naar mijn opa en oma.
Mijn snoeperij van vroeger is voorbij. Ik eet zelden
iets zoets bij het ontbijt, en de eerste maanden van het jaar mijd ik
alle toegevoegde suikers - geen koekjes, snoepjes, taart of chocolade.
En dan merk ik dat ik er de rest van het jaar ook weinig trek in heb.
Nog steeds doe ik veel aan sport - voornamelijk hardlopen.
En ik ben - een paar onsjes buikspek daargelaten - nog steeds mager.
11 juli 2026,
Steven Verhelst
Moerman
Zondag at ik met mijn familie een pannenkoek in Landgoed Hoogstad. Het
wordt ook wel het Moermanhuis genoemd, omdat de omstreden dokter C
Moerman er werd geboren en stierf. Deze dokter is bekend geworden door
het door hem ontwikkelde Moermandieet. Hij beweerde dat het kanker zou
genezen, maar er was geen enkel wetenschappelijk bewijs voor. Eigenlijk
was het dus gewoon een kwakzalver.
De belangrijkste behandelingsmethoden tegen kanker zijn:
chirurgische verwijdering, bestraling en chemotherapie. En ik verwacht
niet dat dat snel zal veranderen.
9 juli 2026,
Steven Verhelst
Geen verjaardag
Vandaag zou mijn moeder jarig geweest zijn - als ze vorig jaar op 23 november niet zou zijn overleden na een val met haar fiets.
Gisteren was ik bij haar graf.
De gedenksteen staat er weer.
MIjn opa en oma liggen ook in het familiegraf. En de vader en moeder van mijn opa. Of wat er van hen over is.
Wat blijft?
Dagboeken, fotoalbums, herinneringen in het hoofd van anderen. Maar wat als die anderen ook sterven?
Onlangs keek ik de Nederlandse film
Drie dagen vis.
De vader van de hoofdpersoon zei dat we allemaal denken dat we heel wat
voorstellen, maar dat er na je dood maar verdomd weinig van je
overblijft.
En zo is het natuurlijk ook. Leef je leven nu. Want later is te laat.
6 juli 2026,
Steven Verhelst
Die schiiiiiterende Tour de France
Na alle treurnis van het voetbal gaat hij gelukkig morgen weer
beginnen: die schitterende Tour de France. Ik hoop op een spannend
gevecht tussen Pogacar en Vingegaard, en kan Evenepoel zich ook nog in
de strijd mengen?
In de eerste week komen de Pyrreneeën al aan bod,
maar het venijn zit aan het eind, want op de voorlaatste dagen moeten
de renners twee keer de Alpe d'Huez op. Wie kraakt er en wie komt er
als eerste boven?
3 juli 2026,
Steven Verhelst
Witloofmuseum
In Vlaanderen heet witlof witloof. Het is de op drie na meest gegeten
groente, na tomaat, wortel en ajuin (ui), maar nog voor sla en
broccoli. De Vlaming is gek op witloof.
Vorige week ging ik naar het witloofmuseum in Kampenhout, op (race)fiets-afstand van Leuven.
Ik had geen flauw benul hoe witloof wordt gekweekt, en dat
blijkt dus veel arbeidsintensiever dan ik dacht. Daar denk ik volgende
keer maar eens aan als ik een witloofblaadje knabbel.
1 juli 2026,
Steven Verhelst
