banner
Reet eet jas

Op de fiets maak je nog wel eens iets mee. Fietscowboys die je de weg afsnijden, oude oma's die zonder te kijken het portier van hun auto openzwaaien, of mensen met GHB overdosis die verdwaasd met hun benen op het fietspad zitten.
   Ik ga dagelijks met de fiets naar het werk, dus ik zie regelmatig wat.
   Vorige week reed er een studente voor me met een flink achterwerk. Ze droeg iets dat leek op een pyjamabroek en zat op haar jas, die zich tussen het zadel en haar enorme bilpartij bevond. Bij elke pedaalslag  werkte die jas zich dieper in de spleet van haar billen, drillend als ongekookte hammen. Want we reden over een weg die bestond uit kasseiën.
   De dag erna fietste ik achter iemand waarbij het zadel helemaal verdwenen was. Hij woog minstens honderd kilo en passeerde mij heuvelop met een vaart waar Gert-Jan Theunisse (wie kent hem nog?) jaloers op zou zijn - een e-bike uiteraard. Zat er nog een zadel op die fiets of was het slechts een naar boven stekende pin? Het antwoord bleef een raadsel, want hij was al uit het zicht verdwenen...

17 mei, Steven Verhelst
Halve marathon

Het Belgische stadje Visé ligt vlak over de grens bij Eijsden, wat weer vlak onder Maastricht ligt. Ze spreken er Frans, want het is deel van Wallonië. Dus je krijgt direct een vakantiegevoel. Ik reed er zondagochtend met de auto heen. Maar er was weinig tijd voor vakantiegevoelens, want ik liep mijn eerste halve marathon.
   De trainingen van de afgelopen twee weken waren slecht gegaan, maar vandaag ging alles heel soepel. en ik was uitermate tevreden met mijn tijd van 1h46m17.
   Is het niet saai, meer dan anderhalf uur lopen? vragen sommige mensen mij wel eens.
   Ik was geconcentreerd op mijn ademhaling, mijn hartslag, mijn cadans. Mijn hoofd was leeg - en dat is ook wel eens prettig.

12 mei, Steven Verhelst
Alles is kunst

sokkel

Bovenstaande foto is een foto van een werk van kunstenaar Piero Manzoni. Het bestaat uit een ondersteboven gekeerde sokkel waar de woorden: Socle du Monde opgeschreven staan. De hele aardbol staat hier tentoongesteld - met de boodschap: alles is kunst.
   Dat alles kunst zou zijn, vind ik persoonlijk onzin. Kunst is gestileerde werkelijkheid die je even op een andere manier naar de wereld laat kijken of erover na doet denken.
   In hetzelfde museum kon je ook zelf even op een sokkel staan om zelf een kunstwerk te worden. Het gaf me in elk geval kort een ander perspectief.

5 mei, Steven Verhelst
Treintoiletten

Van de openbare toiletten zijn treintoiletten misschien wel het meest onbetrouwbaar. In de ICEs van de Deutsche Bahn heb ik zelden negatieve ervaringen (hoewel ik me voorstel dat de gemiddelde Duitser zich regelmatig met zijn dikke billen zich luid puffend zich in deze kleine ruimtes zit te ontlasten). In een Nederlandse trein ging ik noodgedwongen even naar het toilet, want een te veel aan cola en water had mij gedwongen tot een korte stop. Een meisje met strakke zwarte broek en zwarte top was zojuist naar het toilet gegaan, had ik gezien.
   Ik had nog niet één voet in de mini-ruimte gezet, of ik had mijn diagnose al gesteld: ongeschikt voor een bezoek langer dan drie seconden. De pot was tot de rand toe gevuld met water, en er dreven meerdere bruine keutels in het water, hier en daar geflankeerd met doorweekt toiletpapier.
   Niet echt een vrouwelijk tafereel, hoewel ik in de boeken van Bukowski heb gelezen dat vrouwen het toilet over het algemeen veel smeriger achterlaten dan mannen. En hij kan het weten, want hij heeft als schoonmaker gewerkt en in die zin meer vrouwentoiletten bezocht dan ik.
   Ik liep naar het andere eind van de trein op zoek naar een schoner toilet.

3 mei, Steven Verhelst
Fotogeniek

pauw

Ik was samen met mijn kinderen in een kleine dierentuin. Een grote pauw stond te schreeuwen dat het een aard had. Hij zette zijn staart uiteraard op. Maar zijn achterste was naar ons toe gekeerd.
   Niet alle pauwen zijn zo fotogeniek dat ze hun bakkes naar de camera keren. Misschien is dat maar goed ook, want anders zag je nooit de achterkant van een dier.

2 mei, Steven Verhelst

Steven leest:
Bill Bryson - Made in America

Gerard Reve - Het boek van violet en dood

Steven luistert:
Therapy? - Troublegum
 
Steven kijkt:
Game of Thrones - Season 2, episode 5

Nieuws


Een column, over vallen met de fiets.


Archief




Archief 2018

www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden