banner
Staat niet op de kaart

Boulange

Twee dagen geleden overleed Francois Boulangé, het meest bekend als quismaster van het TV-spelletje Lingo. Toen ik nog in Nederland woonde, heb ik daar talloze afleveringen van gezien. In 1989 kwam het voor het eerst op de buis, met Robert ten Brink als presentator. Hij had daarvoor al de quiz Cijfers en Letters gepresenteerd, waarbij hij in 1985 werd afgelost door Bob Bouma.
   Maar terug naar Lingo. De beste presentator was natuurlijk Francois Boulangé - vrolijk, en vooral het spel niet te serieus nemend. Dat maakte hem de ideale quizmaster bij dit programma.
   Toen het programma in 2000 van de VARA naar de Tros verhuisde, ben ik opgehouden met kijken. Want ik keek Lingo niet alleen voor het spel, maar ook voor de presentator.
   Het schijnt dat er ook allerlei spelregels zijn bijgekomen met ingewikkeldere manieren om ballen te trekken (of juist niet). TV spelletjes moeten eenvoudig zijn. Dat vond ik het mooie aan Cijfers en Letters. En aan Lingo. Woorden raden en ballen met nummers trekken die op een bingokaart staan. En Boulangé heeft dat uitstekend op de kaart gezet.

13 september 2021, Steven Verhelst
Twintig

9-11

Ik heb ze nog steeds in een grote stofmap op zolder. De kranten van 12, 13 , 14 en 15 september 2001.
   Op 11 september heb ik in mijn kleine flatje aan de Boerhaavelaan in Leiden tot laat in de nacht televisie zitten kijken, en ik was al weer op toen het nog schemerde. Ik ging eerst een krant kopen op het treinstation, Ik geloof dat ik daarna weer naar huis ben gegaan om te ontbijten en de krant door te kijken.
   De wereld is voorgoed veranderd, zegt men.
   Maar hoe staat het met de War on Terror?
   Bin Laden is dood, Saddam Hoessein is dood, maar terrorisme gaat door - kleinschaliger misschien, zonder al-Qaida als organisator.
   Hoe bestrijd je terrorisme het beste? Welvaart? Educatie? Uitbannen van religie? Of misschien pas door het uitsterven van de mens?

11 september 2021, Steven Verhelst
Fosfine

De afgelopen weken was er ophef over een aantal binnenvaartschepen die ladingen graan vervoerden met daarin te hoge concentraties van fosfine.
   Fosfine is een giftig gas dat gebruikt wordt om te voorkomen dat er ongedierte komt bij de lading van deze schepen. Maar het is ook toxisch voor de mens.
   Bij fosfine moet ik denken aan de serie Breaking Bad, die ik momenteel weer opnieuw kijk. Het gaat over een scheikundeleraar met kanker die crystal meth gaat producren om geld te verdienen voor zijn familie. In het eerste seizoen vergiftigd hij twee criminelen die zijn camper binnengaan, waar hij de crystal meth synthetiseert. Hij laat zogenaamd zien hoe het gaat en gooit fosfor in water, waardoor fosfinegas ontstaat. Hij gebruikte alleen rode fosfor, dat niet reactief genoeg is hiervoor. Je moet witte fosfor gebruiken, maar dit is zo reactief, dat het ook spontaan ontbrandt in lucht. Bovendien is er nog kalium hydroxide nodig om fosfinegas te maken.
   Hoe het fosfine in de binnenvaartschepen gegenereerd wordt, weet ik niet, maar daar kom ik nog wel achter.

4 september 2021, Steven Verhelst
Einde en nieuw begin

Gisteren haalde ik mijn zoon voor het laatst op bij de kinderopvang. Hij is 2,5 jaar oud. In België gaan kinderen vanaf 2,5 jaar oud naar school.
   Mijn zoon leek er vanochtend minder mee bezig dan ik. Ik bracht hem naar de deur van zijn klas, hij stapte naar binnen, draaide nog een keer om om te zwaaien en was toen weg - nieuwsgierig naar de nieuwe speeltjes in het klaslokaal. Hij heeft nog geen last van nostalgie zoals ik.
   Als je kind bent, gaat de tijd langzaam. Een woensdagmiddag zonder school verloopt traag als stroop. De zomervakantie is een zee van tijd, een oceaan zonder land in zicht.
   In een mensenleven komt de tijd traag op gang, als een knikker die van een helling af rolt.
   Hoe komt dat? En kunnen we de tijd vertragen als volwassenen?
   Albert Egberts, de hoofdpersoon uit de Tandeloze Tijd, probeerde dit door te 'leven in de breedte', door elk moment uit te spinnen, breder te maken.
   Als kind word je voordurentd aan nieuwe dingen blootgesteld. Blokken leren opstapelen, met een schaar knippen, hartjes tekenen, een bal vangen, schoenen strikken, fietsen, met mes en vork eten, zwemmen - dingen die allemaal automatismen zijn geworden als je volwassen bent.
   Hoe ouder je wordt, hoe minder nieuwe dingen er gebeuren. Hoe minder mijlpalen waarbij je brein kan stilstaan bij het verstrijken van de tijd.
   En daarbij blijkt het brein van kinderen ook trager te werken, en kunnen jonge kinderen het verschil in tijdsduur van twee verschillende dingen moeilijker inschatten.
   Ons brein kunnen we niet veranderen, maar wel hoe we tijd ervaren. Je moet mijlpalen creëren, nieuwe dingen leren. Niet voor de verandering eens op een Grieks in plaats van Spaans strand gaan liggen in de zomer, maar echt iets anders. Ga eens skydiven (desnoods indoor, zoals ik 5 jaar geleden deed in Californië), leer gitaar spelen, schrijf je in voor een cursus yoga of kaas maken, of verander van baan. Elk einde is een nieuw begin - totdat de eindhalte bereikt is en alle perceptie verdwijnt.

1 september 2021, Steven Verhelst

Steven leest:
Ingmar Heytze - De honderd van Heytze

Elvis Peeters - De ommelanden

Steven luistert:
Rolling Stones - 40 Licks

Steven kijkt:
Jackie Brown

Nieuws


Een nieuwe column. Over een fietstocht met Marcel Maassen langs vier bierbrouwerijen rond Leuven

Een column. Over een lezing van schrijver Chuck Palahniuk

Archief




www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden