banner
Censuur-weer

Het weer is niet best. Regen, storm en weer regen en storm.
   Ik moest terugdenken aan een column uit "Groenvoer" - de schoolkrant van het Groen van Prinsterer Lyceum te Vlaardingen uit het jaar voordat ik zelf in de redactie plaatsnam. De kop luidde: "Het is weer censuur-weer." Want onze schoolkrant werd door mijnheer Pons, conrector en leraar Nederlands, gecensureerd op vieze woorden en andere onpasselijkheden. Of er kut, klote, tyfus of kolere stond, weet ik niet, maar het zal er niet veel naast zitten.
   Een jaar later zat ik zelf in de redactie en ging het net zo.
   Natuurlijk deden we het er ook wel een beetje om: expres een schokkende titel bedenken om na het censureren verontwaardigd samen te kunnen komen in lokaal 1 voor de redactievergadering. Censuur als medaille, want een oplage van de schoolkrant zonder dat er iets gecensureerd werd - dáár was pas iets mis mee.

19 februari 2020, Steven Verhelst
Frituur

frituur

Vrijdagavond begaf ik mij naar de frituur. Vaste prik, ook al was het Valentijnsdag. Want ook met een dichtgeslibde ader blijft mijn hart voor mijn vrouw slaan.

14 februari 2020, Steven Verhelst
Lissabon

Mijn hotel in Lissabon bevond zich vlak bij een park. Toen ik opstond, besloot ik eerst even hard te lopen - om de calorieën van het diner van gisteravond en de paar cocktails in de hotelbar te verbranden.
   Het weer was prima. Geen storm, zoals in België. De zon scheen, hier en daar stond een palmboom, en de geur die in het park hing, bracht herinneringen terug aan Californië, waar ik vier jaar lang heb gewoond.
   Ik had wel rondjes in het park willen blijven lopen, niet vanwege gisteravond, maar omdat het leek alsof mijn schoenen vleugels hadden. Of was het mijn geest die vleugels had?
   Uiteindelijk stopte ik en begaf mij na een douche naar het ontbijt.

10 februari 2020, Steven Verhelst
Stilte voor de storm?

Op maandag moet ik in Portugal zijn om zitting te nemen in een promotiecommissie van een promovendus aan de universiteit van Lissabon. De vlucht die voor mij was gereserveerd, vertrok vandaag al, om te voorkomen dat ik te laat zou aankomen op de plechtigheid.
   Toen ik mijn huis verliet, waaide het al enigszins. Storm Ciara was op komst - en talloze vluchten op Schiphol waren geannuleerd.
   Ciara was de naam van een meisje dat bij ons in de klas de ronde deed. Ze zat op een andere school, maar iedereen wist van haar. Ze bracht jongens zoals wij aan het wankelen. Het gerucht deed de ronde dat ze tijdens de fietsrit naar school met haar bekken zo sterk over haar zadel heen en weer wreef, dat ze halfweg al was klaargekomen. Alleen de gedachte aan dat zadel bracht onze hele gedachtenwereld al aan het wankelen.
   Eén jongen beweerde dat hij ooit aan haar zadel geroken had, toen hij haar fiets ergens gestald zag staan.
   "Waar was dat dan?" vroegen we. "En hoe rook dat dan?"
   De jongen antwoordde niet. Hij grinnikte alleen maar en leek een beetje te zweven tussen de werkelijkheid en zijn eigen gedachten.
   Ik vloog vandaag gelukkig vanaf Zaventem, want daar woon ik niet ver vandaan, en hier vertrokken de meeste vluchten gewoon volgens schema. Of ze ook terug zouden keren, was een andere vraag, maar dat zou ik morgenavond wel merken.
   Voorlopig ging alles goed. Nu was er nog nauwelijks turbulentie en de Portugese luchtvaartmaatschappij serveerde gratis lunch en gratis drank, waardoor ik alsnog enigszins wankelend het vliegtuig verliet. Of was het de herinnering aan Ciara van vroeger?

9 februari 2020, Steven Verhelst
Waalse communicatie

Ik kwam voor een werkbezoek terug uit Dortmund en moest met de ICE overstappen op station Liège-Guillemins. De ICE had flinke vertraging, maar de conductrice riep om dat de Intercity naar Leuven en Oostende nog aan de andere kant van het perron stond te wachten.
   Tien, twintig mensen haastten zich met hun bagage uit de ICE en liepen naar de trein die klaarstond. Er zaten slechts een klein aantal passagiers in - rond deze tijd was het nooit druk in deze intercity. Ik duwde op de knop om de deur te openen, maar het functioneerde niet.
   Misschien een defect, dacht ik, maar ook de volgende deur ging niet open. Verder op het perron stonden ook mensen verwoed op de knoppen bij de deuren te duwen.
   Samen met een vrouw liep ik in sukkeldraf langs de trein op zoek naar de conducteur, om te verwittigen dat het mechanisme van de deuren geactiveerd diende te worden.
   Vooraan de trein hadden we ze eindelijk gevonden - twee conductrices. Een magere amazone met zwart, golvend haar, en een dikke trol die waarschijnlijk ergens onder een boomstronk woonde. We klopten op de ramen en wezen naar de deuren. Maar beiden schudden met hun wijsvinger, dat ze de deur niet open zouden doen.
   De ICE was inmiddels weggereden.
   'We komen van de ICE,' riep de vrouw naast mij nog in het Frans. 'Ze zeiden dat jullie zouden wachten.'
   Wachten deden ze wel, dacht ik. Maar dat was dan ook het enige. De intercity zette zich langzaam in beweging en liet de uitgestapte passagiers verdwaasd achter.
   Misschien was dit een misverstand tussen Duits- en Franstalige treinmedewerkers. Of was dit de gewone gang van zaken in Wallonië?

6 februari 2020, Steven Verhelst
Patroonsfeest

stoet der togati

Vandaag was het Patroonsfeest van de KU Leuven - het feest ter ere van de patroonheilige van de KU Leuven, in 1834 gekozen als Maria. Sindsdien wordt het patroonsfeest gevierd op Onze-Lieve-Vrouw-Lichtmis, op 2 februari. Maar omdat dat dit jaar een zondag was, werd het de dag erna gevierd.
   Het patroonsfeest markeert het begin van het tweede semester. En traditiegetrouw worden er op die dag ook eredoctoraten verleend. 's Ochtends lopen de professoren (althans, het deel dat niets beters te doen heeft) in hun toga van de universiteitshal aan de Naamsestraat naar de Sint-Pieterskerk voor een Eucharistieviering.
   Ik stond met mijn dochter langs de kant, want haar school had een facultatieve vrije dag. De stoet der togati trok aan ons voorbij. Behalve de rector zag ik geen bekende gezichten. Misschien moest ik een ander jaar ook eens meelopen.

3 februari 2020, Steven Verhelst
Dag

"Mooie zak salade, en iemand nam ei, mannen, en in enen nam iemand na meineed Alaska," zei oom.
   Baas, neem een racecar, neem een Saab.
    Mooie zeeman nam een Moor, de zo bange Wagnerfan, eten af. ‘Ren, ga weg na boze droom. Neem Anna mee’ zei oom.
   Aan deze speciale zinnen uit Battus' Opperlands dacht ik vandaag, op deze merkwaardige dag

2 februari 2020, Steven Verhelst
Brexit

Eagle and Child

De laatste keer dat ik in Engeland was, was in 2018 (dan tel ik een kort bezoek aan Schotland even niet mee). Het was in Oxford, op een congres over chemical probes.
   De Eagle and Child was de laatste echte Engelse pub die ik bezocht, niet ver van het college waar de conferentie plaatsvond. Ik dronk er op weg naar de studentenkamers, waar de conferentiegasten waren ondergebracht, een paar pinten ale en dacht na over het leven.
   Wordt het moeilijker om met een Europees paspoort naar Engeland te gaan? En zo ja, hoe lang zal het duren voordat ik weer in de Eagle and Child zal zitten?

1 februari 2020, Steven Verhelst

Steven leest:
Peter Buwalda - Otmars zonen

Steven luistert:
Metallica - Master of puppets
 
Steven kijkt:
Elementary - Season 1, episode 24

Nieuws


Eindelijk een nieuwe column, over een lezing van Chuck Palahniuk, waar ik meer dan tien jaar geleden heen ging.

Een column, over vallen met de fiets.


Archief



Archief 2019

Archief 2018

www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden