banner
Dry January

vodka

Ooit was ik op een feestje van Russische collega's van mijn vrouw. Daar werd natuurlijk vodka geserveerd, met kaviaar. Echte Russische vodka met echte Russiche kaviaar. Als de gastheer of een ouder iemand je een glaasje inschenkt, kun je niet weigeren.
   Het werd een doldwaze avond, dat begrijpt u zeker wel. Er werde verschillende speciale vodka's tevoorschijn gehaald, zoals de bovenstaande met een of andere gemene eekhoorn op de voorkant. Het was vodka met dennenappelsmaak.
   Deze maand doe ik, net als vorig jaar, mijn eigen versie van 'dry january': een maand geen alcohol, maar ook geen toegevoegde suikers. Want vanwege het vele thuiswerken was ik toch weer een paar kilo aangekomen in de maanden na de zomer. Dus ik plak er nog de maand van februari achteraan. Zo kom ik hopelijk op tijd in vorm voor de hardloopwedstrijden die ik in 2022 heb gepland..

12 januari 2022, Steven Verhelst
Vervanging voor de fluit

Vanochtend moest ik aan de blokfluit denken. Dat komt gelukkig zelden voor. Eens in de paar jaar. Hoogstens.
   In het Engels heet de blokfluit 'recorder', maar dat even terzijde.
   Op internet vond ik blokfluiten die in prijs varieerden van 8 euro 50 tot meer dan 2000 euro.
   Zijn ze dat waard?
   Ik ken de blokfluit alleen van de lagere school, waar ik op blokfluitles zat. Want we hadden thuis drie blokfluiten die ooit van mijn zus waren geweest. Twee 'gewone' sopraanblokfluiten en één alt.
   Waar een alt blokfluit goed voor was, wist ik niet. Maar er waren wel meer dingen die ik niet wist toen ik negen jaar oud was.
   Ik speelde twee jaar lang op woendagmiddag na schooltijd een half uurtje onder leiding van juffrouw Broos, een mollig mens die in een piepklein lelijk eendje rondsjeesde. Natuurlijk was ik de enige jongen tussen een vijf, zes truttige meisjes in.
   Dat ze met mijn fluit zouden spelen, dat waren gedachten die pas één of twee jaar later in mij opkwamen. Mijn spel was trouwens een aanfluiting. Ik kon wel noten lezen, maar ze klonken uit mijn fluit zelden zoals ze zouden moeten klinken. Het liefst had ik de fluit als een soort speerwerper in het park op weg naar huis weggeworpen, hopend dat ie in de sloot terecht zou komen. Maar met zo'n verhaal hoefde ik niet thuis te komen.
   Toen kwam er een computer in onze klas, een commodore-64.
   De computer was mijn redding, want de computer verving de fluit.

9 januari 2022, Steven Verhelst
Sportjaar

voetbal

Bovenstaande foto nam ik al heel lang geleden; ik weet niet precies meer waar. Ik vermoed ergens in een kroeg in Leiden toen ik in de zomer van 2014 een korte 'sabbatical' deed aan het Leids Instituut voor Chemie.
   Ik kwam de foto tegen en dacht aan het sportjaar 2022.
   2022 wordt een druk jaar voor de sportkijker. Niet alleen de reguliere grote sportevenementen zoals de Australian open, Ronde van Italië, Roland Garros, Wimbledon, Tour de France, Vuelta d'Espagna, het WK Formule 1, verschillende dart toernooien,  maar ook het EK handbal, de Olympische Winterspelen, het EK voetbal (voor vrouwen) en het WK voetbal vinden plaats.
  Natuurlijk zal ik maar een fractie kijken van wat op TV is, anders houd ik geen tijd over voor andere dingen. Het WK voetbal in Qatar zal ik hoogstwaarschijnlijk boycotten - al gun ik Louis van Gaal de overwinning van harte.
   De FIFA mag wel eens wat betere keuzes maken voor het land dat het WK voetbal mag organiseren. Hoeveel buitenlandse bouwvakkers precies zijn omgekomen bij de werkzaamheden om stadions te bouwen, weet ik niet precies. Maar ik begrijp niet dat er - na inspecties - geen beslissingen zijn genomen om het WK toch niet ergens anders te organiseren.
   Uiteindelijk gaat het alleen om geld. Geld van supporters die erheen reizen, reclamegelden, TV rechten. En dat meeste hangt samen met de hoeveelheid kijkers. En als het aan mij ligt, hebben ze dus in elk geval één kijker minder.

6 januari 2022, Steven Verhelst
It giet (niet) oan

elfstedentocht

Het is vandaag precies 25 jaar geleden dat de laatste Elfstedentocht werd gereden. Nog nooit wachtte men langer op De Tocht der Tochten.
   De onvoorspelbaarheid van het weer zorgde altijd al voor weinig regelmaat. In 1954 werd hij verreden, twee jaar later in 1956 weer, daarna de legendarische tocht van 1963, toen was het 22 jaar wachten, totdat Evert van Benthem twee keer achter elkaar won in 1985 en 1986. En de laatste tocht was dus 4 januari 1997.
   Zal de Elfstedentocht ooit nog gereden worden of betekent klimaatverandering het eind van deze legendarische schaatswedstrijd? Of komt ie misschien slechts eens in de dertig, veertig, honderd jaar?
   Bij gebrek aan een echte tocht, word vandaag vanaf 5:07 de Elfstedentocht van 25 jaar geleden integraal gestreamd op internet. Je moet wel gek zijn om die te gaan kijken.
   Ik ben zo gek, en zat een paar minuten na vijf uur klaar om de wedstrijdschaatsers achter de hekken te zien staan tot ze om half zes mogen vertrekken.

4 januari 2022, Steven Verhelst
Lezen

In 2021 las ik 36 boeken. Dat is het hoogste aantal sinds het jaar 2000 (want vanaf 1988 houd ik al in een schriftje bij welke boeken ik uitlees).
   Had ik meer tijd? Was het de invloed van de pandemie?
   In het echte leven maak je zelden iets mee, maar tijdens lezen wel.
   Lezen is leven.
   En hoe meer ik las, hoe meer zin ik kreeg om zelf weer te schrijven. Ik maakte aantekeningen van kleine ideeën, van hoofdstuktitels, van relaties tussen personages.
   2022 brengt hopelijk nog meer boeken, en een uitgewerkt schema hoe ik mijn ideeën in een gestroomlijnd verhaal kan stoppen.

2 januari 2022, Steven Verhelst
Hetzelfde van alles

maybe this year will be better than the last...

Counting Crows - A long December


Vorig jaar begon ik de eerste blog van het jaar met bovenstaande woorden uit een song van de Counting Crows. 2020 was een jaar waarin de corona pandemie van het SARS-CoV2 grote vormen aannam, maar met de ontwikkelde vaccins gloorde er hoop aan de horizon.
   Misschien had ik beter met een citaat van Schopenhauer kunnen aanvangen: het allerergste komt nog.
   2021 maakte duidelijk dat het coronavirus niet zo snel zal verdwijnen.
   Voor 2022 verwacht ik meer van hetzelfde van alle ellende.
   We zullen anders moeten leven, met permanente maatregelen wellicht. Met een andere manier van werken, met andere beroepen, andere sociale patronen, andere persoonlijke doelen. Op die manier kun je misschien ook met de allerergste ellende omgaan.

1 januari 2022, Steven Verhelst
In deze link een selectie van blogs van 2021.

31 december 2021, Steven Verhelst

Steven leest:
Ronald Giphart - Ik ook van jou

Tonke Dragt - De torens van februari

Steven luistert:
Ozzy Osbourne - The ultimate sin

Steven kijkt:
Charlie and the Chocolate Factory

Nieuws


Een nieuwe column. Over een fietstocht met Marcel Maassen langs vier bierbrouwerijen rond Leuven

Een column. Over een lezing van schrijver Chuck Palahniuk

Archief




www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden